Kobieta w ciąży leżąca w łóżku szpitalnym
Kobieta w ciąży leżąca w łóżku szpitalnym

Wywoływanie porodu – kiedy jest konieczne?

W prawidłowych warunkach poród ma miejsce między 37 a 42 tygodniem ciąży. Zdarza się jednak, że nawet po przekroczeniu tego czasu czynność skurczowa macicy nie rozpoczyna się. Wówczas konieczne jest zastosowanie metod, które wywołają je w sposób sztuczny. Procedura ta określana jest jako wywoływanie porodu (lub indukcja porodu). Wykorzystuje się ją również w innych, uzasadnionych medycznie przypadkach

Na czym polega wywoływanie porodu?

Wywoływanie porodu jest jedną z najczęściej stosowanych procedur położniczych. Polega ona na pobudzeniu w sposób sztuczny mechanizmów potrzebnych do urodzenia dziecka – najczęściej przez metody farmakologiczne. Decyzja o ich zastosowaniu jest podejmowana przez personel medyczny po indywidualnym rozpatrzeniu każdego przypadku. Celem wywołania porodu jest zmniejszenie ryzyka powikłań okołoporodowych u mamy i jej dziecka.

Wywoływanie porodu jest poprzedzone szeregiem badań diagnostycznych. Lekarz bierze pod uwagę:

  • korzyści i ryzyko płynące z indukcji porodu,
  • wiek ciąży,
  • dojrzałość szyjki macicy,
  • przeciwwskazania do porodu siłami natury,
  • przyczyny, które wymagają sztucznego wywołania porodu.

Badania, które wykonuje się przed podjęciem decyzji o wywołaniu porodu, to:

  • wywiad chorobowy,
  • badanie ultrasonograficzne (USG),
  • ocena położenia płodu,
  • ocena dojrzałości szyjki macicy,
  • ocena niewspółmierności główkowo-miednicowej,
  • kardiotokografia (KTG).

Każda ciężarna powinna wyrazić pisemną zgodę na wywołanie porodu. Musi zostać także poinformowana o wskazaniach, przebiegu, dostępnych metodach oraz możliwych powikłaniach.

Metody wywoływania porodu

Istnieją różne metody wywoływania porodu. Najpopularniejszą z nich jest podanie oksytocyny – substancji odpowiedzialnej za czynność skurczową macicy. Stosuje się ją w przypadku stwierdzenia dojrzałości szyjki macicy. W przeciwnym razie może okazać się nieskuteczna. Oksytocynę podaje się dożylnie. Jej dawkę dopasowuje się indywidualnie dla każdej ciężarnej.

Inną metodą na wywołanie porodu jest podanie prostaglandyn. Są to hormony, które wpływają na dojrzewanie szyjki macicy oraz czynność skurczową macicy. Mogą mieć one postać żelu, który aplikuje się dopochwowo. Dostępne są również specjalne tasiemki nasączone substancją czynną. Efekty w postaci indukcji porodu obserwuje się po kilku lub kilkunastu godzinach.

Możliwe jest wywołanie porodu tzw. balonikiem. Metoda ta polega na wsunięciu do szyjki macicy cewnika Cook’a lub cewnika Foleya, a następnie wypełnieniu go solą fizjologiczną.
Wypełnione baloniki w cewniku Cook’a powodują czynność skurczową macicy oraz masują szyjkę co powoduje jej zmnięknięcie I rozwarcie. Po usunięciu cewnika szyjka jest odpowiednio przygotowana do porodu.

Kiedy konieczne jest wywoływanie porodu?

Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników wywoływanie porodu powinno odbywać się tylko wtedy, gdy istnieją ku temu wskazania medyczne. Można do nich zaliczyć:

  • ciążę trwającą powyżej 42 tygodni,
  • przedwczesne pęknięcie błon płodowych,
  • stan przedrzucawkowy,
  • cukrzycę,
  • wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu płodu,
  • niewydolność łożyska,
  • podejrzenie dużej masy płodu,
  • nadciśnienie tętnicze.

Należy pamiętać, że nie u wszystkich ciężarnych może zostać przeprowadzona indukcja porodu. Do przeciwwskazań zalicza się nieprawidłowości ze strony łożyska (przedwczesne odklejenie się lub łożysko przodujące), stan po niektórych zabiegach chirurgicznych w obrębie macicy, poprzeczne lub miednicowe ułożenie płodu, nowotwór szyjki macicy, stan po pęknięciu macicy i infekcję opryszczką narządów rodnych.

Zapisz się do newslettera

Otrzymaj bezpłatny poradnik oraz co miesiąc najciekawsze artykuły o ciąży i porodzie.

    Wywoływanie porodu a cukrzyca

    Cukrzyca w ciąży zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań. Zalicza się do nich: nadmierne wzrastanie dziecka, dystocja barkowa, nadciśnienie tętnicze, przewlekłe niedotlenienie, konieczność przeprowadzenia cięcia cesarskiego. Istnieje również zagrożenie zgonu wewnątrzmacicznego.

    W wielu badaniach zaobserwowano, że wywołanie porodu przy cukrzycy znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia powyższych powikłań. Procedurę należy wdrożyć:

    • po 38 tygodniu ciąży w przypadku cukrzycy przedciążowej,
    • po 39 tygodniu ciąży w przypadku cukrzycy ciążowej.

    Wywoływanie porodu nie jest przeprowadzane, gdy szacowana masa ciała dziecka przekracza 4000 g.

    Czy wywoływanie porodu jest bezpieczne?

    Wiele przyszłych mam zastanawia się, czy wywoływanie porodu jest bezpieczne. Decyzja o przeprowadzeniu tej procedury oraz wybór metody poprzedzone są badaniami. Warto jednak pamiętać, że niekiedy możliwe jest wystąpienie powikłań (np. bardzo silne skurcze macicy, atonia, krwotok poporodowy, zakażenie wewnątrzmaciczne). O swoich wątpliwościach warto porozmawiać z lekarzem prowadzącym.

    Poznaj pakiety porodowe w Szpitalu Medicover.

    Wybierz Szpital Medicover i ciesz się macierzyństwem od pierwszych chwil

    Dowiedz się więcej o porodzie w Szpitalu Medicover

    Skontaktuj się z nami
    – oddzwonimy do Ciebie

    Umawianie wizyt i spotkań: +48 500 900 902

    Poniedziałek – Piątek: godz. 8:00 – 20:00
    Sobota: godz. 9:00 – 16:00

      Informacje podstawowe dotyczące przetwarzania danych osobowych:

      · Administrator danych: Medicover Sp. z o. o, Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa

      · Cele przetwarzania: marketing własnych produktów i usług [w tym profilowanie]; kontakt zwrotny lub odpowiedź na zadanie pytanie·
      Podstawy prawne przetwarzania: Twoja zgoda, prawnie uzasadniony interes Administratora

      · Prawa związane z przetwarzaniem danych: prawo do wycofania zgody na przetwarzanie danych osobowych; prawo do zgłoszenia sprzeciwu; inne prawa, o których mowa w szczegółowej informacji o przetwarzaniu danych

      Szczegółowe informacje o przetwarzaniu Klauzula informacyjna

      Data dodania: 26 lipca, 2024 | Ostatnia aktualizacja: 19 listopada, 2024

      Prezentowane informacje o charakterze medycznym powinny być traktowane jako ogólne wytyczne i nie zastępują one indywidualnej oceny lekarza w kwestii postępowania medycznego wobec każdego pacjenta. Lekarz, po dokładnym zbadaniu stanu pacjenta, ustala zakres i częstotliwość badań diagnostycznych oraz/lub procedur terapeutycznych, uwzględniając konkretne wskazania medyczne. Wszelkie decyzje medyczne są podejmowane w pełnym porozumieniu z pacjentem.