Wywoływanie porodu – kiedy jest konieczne?

Ciąże uzyskane poprzez zapłodnienie in vitro w wielu przypadkach związane są z większym ryzykiem i traktowane przez lekarzy z większą uważnością. Przyszłe mamy często zastanawiają się, czy będą mogły urodzić siłami natury, czy też powinny poddać się cesarskiemu cięciu. Przeprowadzenie procedury in vitro samo w sobie nie determinuje sposobu, w jaki dziecko przyjdzie na świat – kluczowe znaczenie mają tutaj czynniki, takie jak wiek, ciąża mnoga czy problemy zdrowotne. Sprawdź, co warto wiedzieć na ten temat!

In vitro to skrót od łacińskiego wyrażenia „w szkle” i oznacza „zapłodnienie pozaustrojowe”. Jest to zaawansowana metoda leczenia niepłodności, która pozwala na poczęcie dziecka parom, które z różnych powodów mają trudności z zajściem w ciążę w sposób naturalny. Szacuje się, że w latach 2020–2021 dzieci poczęte tą metodą stanowiły ok. 2,5% wszystkich urodzeń, a odsetek może być większy po wdrożeniu nowych rządowych programów refundacyjnych.

Jest to wieloetapowy proces, który obejmuje:

1. stymulację jajeczkowania – kobieta otrzymuje hormony, które stymulują wzrost i dojrzewanie kilku komórek jajowych jednocześnie;
2. pobranie komórek jajowych – za pomocą cienkiej igły pobiera się dojrzałe komórki jajowe z jajników kobiety;
3. pobranie nasienia – mężczyzna dostarcza próbkę nasienia;
4. zapłodnienie – w laboratorium łączy się komórki jajowe z plemnikami; można zastosować różne techniki zapłodnienia, np. klasyczne IVF lub ICSI (mikroiniekcję do cytoplazmy komórki jajowej);
5. hodowlę zarodków – zapłodnione komórki jajowe (zarodki) są hodowane w specjalnych warunkach przez kilka dni;
6. transfer zarodków – wybrane zarodki są przenoszone do macicy kobiety za pomocą cienkiej rurki;
7. ciążę – jeśli doszło do zagnieżdżenia zarodka w błonie śluzowej macicy, rozpoczyna się ciąża.

Prowadzenie ciąży ma tutaj ogromne znaczenie od samego początku – do ok. 12. tygodnia ciąży przyszła mama otrzymuje leki na podtrzymanie ciąży, a ginekolog szczegółowo monitoruje rozwój zarodka. Dokładne badania krwi i moczu w ciąży pozwalają ocenić, jak organizm kobiety zareagował na ciążę i wychwycić ewentualne nieprawidłowości

Kolejnym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest wiek pacjentki. Kobiety, które decydują się na in vitro, są przeciętnie o 3–5 lat starsze niż te, które zachodzą w ciążę w sposób naturalny. Wyższy wiek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia komplikacji, takich jak stan przedrzucawkowy czy cukrzyca ciążowa. W takich przypadkach cesarskie cięcie może być bezpieczniejszą opcją

Czasem również sama przyczyna niepłodności, która doprowadziła do konieczności leczenia metodą in vitro, wpływa na sposób rozwiązania ciąży. Schorzenia takie jak endometrioza czy wady macicy mogą utrudniać przechodzenie w kolejne fazy porodu lub wręcz uniemożliwiać naturalny poród.