W Polsce nie można wykonać cesarskiego cięcia na życzenie ciężarnej, w szpitalach rekomenduje się poród siłami natury. Specjaliści podkreślają, że istnieje ryzyko wystąpienia powikłań po zabiegu, ponadto pacjentka musi zostać dłużej w szpitalu. Cięcie cesarskie wykonuje się tylko w uzasadnionych przypadkach. Sprawdź, kiedy lekarz wystawia skierowanie na zabieg.
CC – jakie są wskazania?
W przypadku wykonania cięcia cesarskiego Istnieje ryzyko uszkodzenia narządów wewnętrznych, co wiąże się z dużą utratą krwi. Niekiedy dochodzi do zakażenia rany, a nawet jej rozejścia. Po cięciu mogą pojawić się zrosty w obrębie jamy brzusznej, które mogą przyczynić się do niedrożności jelit i jajowodów. Należy jednak podkreślić, że istnieją pewne wskazania do wykonania zabiegu.
Czasami decyzję o wykonaniu CC podejmuje się w trakcie porodu, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie życia ciężarnej lub malucha. Do wskazań nagłych zaliczamy:
- zagrażającą zamartwicę płodu;
- brak postępu porodu;
- wypadnięcie części płodu (rączek, nóżek, pępowiny);
- ciężki stan przedrzucawkowy;
- zagrażające pęknięcie macicy;
- łożysko przodujące lub przedwczesne oddzielenie się łożyska;
- podejrzenie infekcji wewnątrzmacicznej.
W niektórych przypadkach lekarz wystawia skierowanie na cesarskie cięcie na wcześniejszym etapie ciąży niż sam poród. Warto jednak przypomnieć, że otyłość, wyleczona szczelina odbytu czy niedoczynność tarczycy nie stanowi podstawy do wystawienia takiego skierowania.
Kiedy lekarz podejmie decyzję o cesarskim cięciu?
Ciąża bliźniacza jednoowodniowa jest wskazaniem do wykonania cięcia. Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku bliźniąt nierozdzielonych (syjamskich). Planowe cesarskie cięcie przeprowadza się również wtedy, gdy przynajmniej jedno z dzieci ułożyło się nieprawidłowo.
Ponadto wykonuje się je w następujących przypadkach:
- choroby neurologiczne;
- wady anatomiczne miednicy;
- położenie miednicowe, poprzeczne lub skośne dziecka;
- przewidywana masa dziecka 4500 g (lub powyżej 4250 g w przypadku ciężarnej z cukrzycą);
- choroby pulmonologiczne, onkologiczne lub metaboliczne;
- choroby kardiologiczne, zwłaszcza zaawansowana niewydolność krążenia, poszerzona aorta (powyżej 45 mm) i zespół Marfana;
- choroby przenoszone drogą płciową;
- zaburzenia depresyjne i lękowe, w tym tokofobia, czyli patologiczny lęk przed porodem naturalnym.
Sama wada wzroku nie stanowi wskazania do wykonania cesarskiego cięcia. Do zabiegu kwalifikuje się natomiast pacjentka, u której stwierdzono zwyrodnienie siatkówki. Poród siłami natury wiąże się z ogromnym wysiłkiem, co może doprowadzić do jej odwarstwienia. Ponadto CC wykonuje się u pacjentek, które cierpią na:
- retinopatię cukrzycową;
- zaawansowaną jaskrę;
- ostry lub zaawansowany stożek rogówki;
- krótkowzroczność, której towarzyszy neowaskularyzacja podsiatkówkowa, zwana również plamą Fuchsa.
Kiedy przeprowadza się planowaną cesarkę?
Z najnowszych badań wynika, że niemal 44% ciąż zakończyło się cesarskim cięciem. Zazwyczaj zabieg wykonuje się wtedy, gdy istnieją medycznie lub psychiatrycznie uzasadnione przesłanki. Przyczynia się również do tego rozwój metod diagnostyki prenatalnej, ponieważ nieprawidłowości u płodu mogą stanowić wskazanie do przeprowadzenia CC. Testy prenatalne pozwalają wykryć wady rozwojowe dziecka, dzięki czemu specjalista jest w stanie wdrożyć leczenie już w czasie ciąży. Ponadto rodzice mają więcej czasu, aby oswoić się z nową sytuacją i przygotować do przyjścia maluszka na świat.
Czy skolioza jest wskazaniem do cesarskiego cięcia? Należy podkreślić, że boczne skrzywienie kręgosłupa nie zawsze uniemożliwia poród naturalny. Lekarz skieruje ciężarną do ortopedy, żeby ocenił budowę miednicy. Jeśli jest ona skrzywiona, ginekolog wystawi skierowanie na CC. Nie wolno natomiast wykonywać badania RTG kręgosłupa lub miednicy u przyszłej mamy, gdyż mogłoby to narazić dziecko na promieniowanie.
Jak dostać skierowanie na CC?
Ginekolog-położnik nie zawsze samodzielnie podejmuje decyzję o wykonaniu cesarskiego cięcia. Nierzadko wypisuje on skierowanie, biorąc pod uwagę opinię innego specjalisty. Zaświadczenie zawiera wskazania do przeprowadzenia porodu właśnie w takiej formie.
Zastanawiasz się, jak wygląda przygotowanie do cesarskiego cięcia? Po otrzymaniu skierowania wybierz się z nim do szpitala, a na tej podstawie lekarz zakwalifikuje Cię do zabiegu. Pamiętaj, żeby przed zabiegiem ogolić wzgórek łonowy i brzuch. Na kilka dni przed cesarką przejdź na lekkostrawną dietę. Jeśli zgłaszasz się do szpitala w dniu operacji, powinnaś być na czczo.
Zwykle cesarka odbywa się wcześniej niż poród siłami natury. Lekarz może wyznaczyć termin zabiegu na 39. tydzień ciąży, dzięki temu przyszłej mamy być może nie zaskoczy odejście wód płodowych lub skurcze porodowe. Szukasz informacji o najczęstszych dolegliwościach ciążowych? Zastanawiasz się, czego powinnaś unikać, żeby nie zaszkodzić maluszkowi? Skorzystaj z kalendarza ciąży, dzięki któremu m.in. dowiesz się, kiedy należy zgłosić się do lekarza. W ten sposób możesz śledzić rozwój maleństwa, a także dowiedzieć się, jakie zmiany zachodzą w Twoim organizmie. To nieocenione źródło wiedzy dla każdej ciężarnej, dlatego warto się z nim zapoznać.
Poznaj historię, jakich u nas wiele. Każda inna, wszystkie wyjątkowe

Sprawdź inne artykuły z kategorii poród:

Kangurowanie dziecka po porodzie – czemu jest tak ważne dla dziecka i mamy?
W Polsce nie można wykonać cesarskiego cięcia na życzenie ciężarnej, w szpitalach… Zobacz więcej
Masaż szyjki macicy – co to takiego, jak przebiega, kto go wykonuje?
W Polsce nie można wykonać cesarskiego cięcia na życzenie ciężarnej, w szpitalach… Zobacz więcej
Znieczulenie zewnątrzoponowe podczas porodu – działanie, przebieg, efekty
W Polsce nie można wykonać cesarskiego cięcia na życzenie ciężarnej, w szpitalach… Zobacz więcejDowiedz się więcej o porodzie w Szpitalu Medicover
Skontaktuj się z nami
– oddzwonimy do Ciebie
Poniedziałek – Piątek: godz. 8:00 – 20:00
Sobota: godz. 9:00 – 16:00
Data dodania: 18 lipca, 2024 | Ostatnia aktualizacja: 15 listopada, 2024
Prezentowane informacje o charakterze medycznym powinny być traktowane jako ogólne wytyczne i nie zastępują one indywidualnej oceny lekarza w kwestii postępowania medycznego wobec każdego pacjenta. Lekarz, po dokładnym zbadaniu stanu pacjenta, ustala zakres i częstotliwość badań diagnostycznych oraz/lub procedur terapeutycznych, uwzględniając konkretne wskazania medyczne. Wszelkie decyzje medyczne są podejmowane w pełnym porozumieniu z pacjentem.